Chapter 2 :: ต้องลองดูหน่อย

"ผู้ชายหน้าหวานอย่างคุณอยู่ไปก็เปลืองตัวป่าวๆ มาเป็นคู่นอนของผมดีกว่า คุณลีซองมิน" น้ำตาของซองมินไหลออกมาทันทีที่ได้ยินคำพูดดูถูกของคยู

"คุณอย่ามาดูถูกผมนะ ผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทพวกคุณ ที่จะมั่วกับเพศเดียวกันได้”  ซองมินยังคงเถียงต่อพร้อมน้ำตา

“ปากดีนักนะ อย่างนี้ต้องลองดูหน่อยแล้วล่ะ ว่าข้างในร่างกายของคุณมันจะดีเหมือนปากรึป่าว”

“แต่...”

“อุ๊บบบบ....อื้มมมม...” ซองมินยังเถียงไม่ทันจบ คยูก็ประทับจูบลงไปอีกครั้งอย่างดูดดื่ม ไม่นานคยูก็อุ้มซองมินไปวางลงบนเตียง เขาจับสองแขนของซองมินตรึงไว้กับหัวเตียง ก่อนจะฝังหน้าของตัวเองลงไปที่ซอกคอ และเล็มเลียมาที่ใบหูเพื่อปลุกอารมณ์ให้ร่างบางคล้อยตาม

“อ๊ะ....อย่า” ซองมินพยายามดิ้นแต่ก็ไม่มีประโยชน์ ร่างสูงที่ตอนนี้ในใจมีแต่ความเร่าร้อน มือที่ใช้ตรึงสองแขนก็เปลี่ยนตำแหน่งมาลูบที่หน้าอกร่างบางก่อนปลดกระดุมออกทีละเม็ด เสื้อที่ถูกปลดก็ไปกองอยู่ข้างเตียงอย่างง่ายดาย มือของคยูเริ่มซุกซนลูบไล้ลงมาเรื่อยจนถึงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของร่างบาง เขาบีบมันจนสุดแรง

“โอ๊ยยย...ผมเจ็บ” ซองมินครางออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้คยูใจอ่อนและหยุดกระทำพันธะนั้นได้ คยูปลดกางเกงซองมินออกอย่างไม่รอช้า เขาใช้มือจับส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของร่างบางรูดมันขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

“อื้มมมมม...ม” ร่างบางเผลอครางออกมาด้วยความเคลิบเคลิ้ม

“เริ่มต้องการผมขึ้นมาแล้วล่ะสิ คุณซองมิน”

“ป่าววว...อ๊าาาาาา” คยูฮยอนแสยะยิ้มออกมานิดๆ ที่ทำให้ร่างบางครางออกมาได้

“ผมจะทำให้คุณรู้ว่าความต้องการของผมมีมากแค่ไหน” ว่าแล้วคยูก็จับขาเรียวนั้นแยกออกเขาเริ่มเปิดช่องทางรักโดยใช้นิ้วสอดแทรกเข้าไปที่ช่องทางนั้นจากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสาม ดึงเข้าออกจนช่องทางเริ่มชินกับการกระทำ

“อ๊าาาา...เจ็บบบบ” ไม่รอช้าคยูก็เปลี่ยนจากนิ้วเป็นส่วนนั้นของเค้าแทน มันช่างใหญ่และบีบรัดไปหมดเขาเริ่มขยับมันแรงขึ้นตามจังหวะ แรงขึ้นเรื่อยๆ จนคนที่อยู่ด้านร่างเคลื่อนตัวขึ้นลงไปด้วย

“อ๊าาาาา...ซองมินนนน” เสียงครางของผู้คุมเกมเริ่มขึ้น

“ไม่ไหวแล้ว ชั้นไม่ไหวแล้วคยูฮยอน เจ็บบบ...อ๊าาาา” ซองมินร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ยิ่งร้องคยูฮยอนก็ยิ่งกดมันเข้าไปจนมิดแล้วเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นซองมินเพื่อให้คลายความเจ็บปวดจึงแยกเรียวขานั้นออกขึ้น เล็บเล็กๆ จิกลงไปที่ผ้าปูที่นอน

“อ๊าาาา...อื้มมมม” คยูครางออกมาอย่างพอใจที่เห็นร่างบางเริ่มเล่นเกมรักครั้งนี้กับเค้าด้วย ซองมินที่ตอนนี้ได้แต่ภาวนาในใจให้เกมนี้จบลงไปซักทีเมื่อเห็นคยูฮยอนเริ่มเบาจังหวะลงเค้าก็คิดว่ามันคงจะจบแล้วแต่ไม่เป็นอย่างที่เขาคิด คยูสอดแทรกมันเข้าไปอีกครั้งอย่างเร็วและแรงขึ้นจนเนื้อกายบริเวณช่องทางรักของร่างบางเริ่มปริขาดมันเพิ่มความเจ็บแสบให้ร่างบางเป็นอย่างมาก คยูจับสะโพกมนร่างบางขยับไปมาตามแรงที่เขาต้องการ ไม่นานทั้งสองก็ปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมๆ กัน คยูนอนทาบกับร่างบางนั้นด้วยความเหนื่อย ส่วนร่างบางที่ทั้งเหนื่อยและปวดที่สะโพกไปหมดเนื่องจากมันเป็นครั้งแรกของเขาก็ผลอยหลับไปในที่สุด

^__________________________________________________^ ,,

CHAPTER 2 ก้อผ่านพ้นไปด้วยดีค่ะ แต่กว่าเราจะแต่งมาขนาดนี้เหนื่อยค่ะ เม้นท์ซักนิดเพื่อชีวิตที่ดีงาม

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณๆ แล้วจะรีบมาอัพบ่อยๆ :)*

Chapter 1 :: คุณเป็นใคร !?

"ซองมิน พรุ่งนี้ลูกต้องบินไปเกาหลี เข้าใจมั้ย" เสียงคนเป็นพ่อบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงเชิงเศร้า

"ทำไมล่ะครับ" ซองมินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ตอนนี้ธุรกิจที่นั่นกำลังแย่ แม่เค้าอยากให้มินไปเรียนและไปสานต่อกิจการของครอบครัว" เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยตอบ

"แต่ผมไม่อยากไป พ่อก็รู้ว่าที่นั่นมันมีแต่อันตรายเต็มไปหมด"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นพ่อจะจัดการให้ วันนี้ลูกคงอยากพักผ่อน อย่าลืมจัดกระเป๋าเดินทางด้วยล่ะ" เมื่อเสียงพ่อพูดจบซองมินก็เตรียมจัดกระเป๋าเดินทางทันที

...,, สนามบิน ,, ... เวลาตี 2.45

"พ่อครับ รักษาสุขภาพด้วยแล้วผมจะรีบกลับมา" ซองมินเอ่ยลาพร้อมน้ำตาที่คลออยู่ เสียงของเขาสั่นเคลือไปหมด

"ตั้งใจเรียนแล้วก็รีบกลับมา พ่อจะรออยู่ที่นี่รอดูความสำเร็จของมิน"

+ ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ผู้โดยสารท่านใดที่ต้องการจะเดินทางไปยังกรุงโซลไฟท์บินที่ V3597 กรุณา Check In ได้แล้วค่ะ + Please check in into to korea Now!! ( มั่ว ฮ่าๆ ๆ )

"มินคงต้องไปแล้วนะครับ พ่ออยู่ที่นี่ก็อย่าหักโหมงานมากไปล่ะผมเป็นห่วง"

"รีบไปเถอะ ถ้าตกเครื่องพ่อไม่รับผิดชอบนะ" ผู้เป็นพ่อดันไหล่ลูกชายให้เดินไปทางห้องสำรองผู้โดยสารด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ แต่ในใจกลับเป็นห่วงลูกชายคนนี้มากเหลือเกิน

...,, สนามบินกรุงโซล ,,... เวลา 5 โมงเย็น ( ไวเหมือนโกหก )

"เฮ้ออออ!! เมื่อยตัวจังเลย เอ๊ะ? แล้วไหนคนที่พ่อบอกว่าจะมารับเรานะ" ซองมินมองไปรอบๆ สนามบิน เพื่อมองหาคนที่จะมารับเขาตามคำสั่งของพ่อ แต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

"คุณลีซองมินใช่มั้ยครับ" มือหนึ่งสะกิดพร้อมเอ่ยถาม

"อืมใช่ ผมเองซองมิน แล้วคุณ..."

"ผมคยูฮยอน คนที่คุณซีวอนส่งให้มารับคุณไงครับ" คยูฮยอนแนะนำตัว

"แล้วรถจอดอยู่ที่ไหน" ซองมินถามต่อ

"หน้าสนามบินครับ"

"เราก็ไปกันเลยสิ"

"ครับๆ" คยูฮยอนพยักน่าก่อนจะเดินนำหน้าไปที่รถ

+ คอนโดของบรษัท ซีมินชอลกรุ๊ป + เมื่อมาถึงหน้าคอนโดคยูฮยอนก็ลงไปเปิดประตูให้ซองมินลงแล้วพาไปห้องที่ฮีชอลจัดไว้ให้

"รหัสห้องของคุณคือ 2533 ครับ คุณแม่ของคุณบอกว่าปีที่คุณเกิดเป็นปีมงคล ท่านเลยใช้ปีเกิดของคุณในการตั้งรหัสห้องนี้" คยูฮยอนอธิบายเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินนำเข้าไปในห้องและปิดประตูด้วยรีโมทย์อัตโนมัติ

"แล้วคุณต้องนอนที่นี่ด้วยหรอ" ซองมินถามเมื่อเห็นคยูฮยอนกดล๊อคประตู

"ใช่ครับ ในห้องนี้มี 2 ห้องนอน คุณพ่อของคุณกลัวว่าคุณจะเกิดอันตรายท่านจึงให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่ด้วย" เมื่อคยูฮยอนพูดเสร็จเขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

...ห้องน้ำ...

"ฮัลโหลนายเหรอครับ ตอนนี้ตัวซองมินอยู่กับผมแล้ว นายจะให้ผมทำยังไงกับเขาต่อ" คยูฮยอนโทรรายงานความเคลื่อนไหวของซองมินให้เจ้านายตัวเองรับรู้

"ตอนนี้ยังไม่ต้องทำอะไร รอดูไปซักพักแล้วถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็จัดการได้เลย ชั้นยกหน้าที่ให้นายแล้ว"

...ด้านซองมิน...

"คยูฮยอน ทำไมนายเข้าห้องน้ำนานจัง" ซองมินตะโกนถาม แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา เขาจึงเดินไปทางห้องน้ำ และก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์ เขาจึงเงียบฟัง

"ถ้านายให้ผมจัดการ ผมก็จะไม่ยั้งมือเลยนะครับ" คยูฮยอนพูด

"ตามใจ" เมื่อจบประโยคเจ้านายของคยูก็วางสายไป คยูฮยอนเมื่อได้ยินเจ้านายพูดประโยคสุดท้ายเขาก็แสยะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นซองมินยืนหน้านิ่งอยู่หน้าห้องน้ำ

"คุณมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" คยูเอ่ยถามก่อน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนเงียบ

"ก็นานพอที่จะฟังเรื่องที่คุณคุยในโทรศัพท์เมื่อซักครู่นี้ทั้งหมด" คยูฮยอนเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ่งตาเบิกกว้างมากขึ้น

"คนที่คุณคุยด้วยในโทรศัพท์ไม่ใช่พ่อผมใช่มั้ย" ซองมินถาม

"คุณรู้หรอ"

"ผมไม่รู้ แต่คำพูดของคุณมันพอจะเดาเหตุการณ์ออก และมันก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ดีด้วย"

"คุณอย่าทำเป็นรู้มากไปหน่อยเลยน่า" คยูฮยอนบีบแขนซองมินอย่างแรง

"ปล่อยผมนะ" ตอนนี้แขนของซองมินที่โดนบีบมันเริ่มแดงและชาไปหมด

"อยากให้ผมปล่อย คุณก็ต้องบอกสิ่งที่คุณได้ยินมาทั้งหมด เดี๋ยวนี้"

"ผมไม่รู้" ซองมินส่ายหน้าและยังยืนยันคำตอบเดิม

"คุณคิดจะลองดีกับผมใช่มั้ย" ปลายคางของซองมินถูกจับเชิดขึ้นจนเขาไม่สามารถหลบสายตาของคยูไปได้

"ถ้าคุณไม่ใช่คนที่พ่อผมส่งมา แล้วคุณเป็นใคร"

"ผมคือคนที่คุณและครอบครัวของคุณไม่อยากจะรู้จักไปชั่วชีวิต" พูดจบคยูฮยอนก็จับแขนซองมินตรึงไว้กับผนังหน้าห้องน้ำก่อนที่จะกดจูบลงไปที่ปาก และลามมาที่ซอกคอจนผิวขาวๆ นั้นเป็นรอยแดงหมด

"ปล่อยผมนะ คยูฮยอนคุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง" ซองมินพยายามขัดขืน

 ^_________________________________________________________________^ ,, ~~

 CHAPTER 1 ผ่านไปแล้วน้ะค้ะ ใครยังไม่ได้เม้นท์ก็เม้นท์ซะเถอะค่ะ สงสารคนอัพอย่างเรานิสนึง

 ชาร์พต่อไปรออยู่แล้ว ถ้ามีคอมเม้นท์โผล่มาเมื่อไหร่อัพเมื่อนั้นค่ะ ไม่ว่าจะ 1 หรือ 2 เม้นท์ก้อตาม

 แต่ให้เรารู้ว่ายังมีคนมีจิตสำนึก ( ไม่ได้ว่าน้ะค้ะ แค่คิด) T^T !!

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เกร็ดน่ารู้

ตัวสีแดงบ่งบอกถึงตอนที่....

ตัวอักษรสีส้มบ่งบอกถึงสถานที่ในเหตุการณ์

ตัวสีชมพูบ่งบอกถึงผู้ที่กำลังพูดถึงใจเหตุการณ์