[FIC] :: รักร้ายๆ ของลูกชายมาเฟีย { คยูมิน } Chapter 1
posted on 11 Feb 2008 19:46 by exzeedChapter 1 :: คุณเป็นใคร !?
"ซองมิน พรุ่งนี้ลูกต้องบินไปเกาหลี เข้าใจมั้ย" เสียงคนเป็นพ่อบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงเชิงเศร้า
"ทำไมล่ะครับ" ซองมินเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ตอนนี้ธุรกิจที่นั่นกำลังแย่ แม่เค้าอยากให้มินไปเรียนและไปสานต่อกิจการของครอบครัว" เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยตอบ
"แต่ผมไม่อยากไป พ่อก็รู้ว่าที่นั่นมันมีแต่อันตรายเต็มไปหมด"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นพ่อจะจัดการให้ วันนี้ลูกคงอยากพักผ่อน อย่าลืมจัดกระเป๋าเดินทางด้วยล่ะ" เมื่อเสียงพ่อพูดจบซองมินก็เตรียมจัดกระเป๋าเดินทางทันที
...,, สนามบิน ,, ... เวลาตี 2.45
"พ่อครับ รักษาสุขภาพด้วยแล้วผมจะรีบกลับมา" ซองมินเอ่ยลาพร้อมน้ำตาที่คลออยู่ เสียงของเขาสั่นเคลือไปหมด
"ตั้งใจเรียนแล้วก็รีบกลับมา พ่อจะรออยู่ที่นี่รอดูความสำเร็จของมิน"
+ ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ผู้โดยสารท่านใดที่ต้องการจะเดินทางไปยังกรุงโซลไฟท์บินที่ V3597 กรุณา Check In ได้แล้วค่ะ + Please check in into to korea Now!! ( มั่ว ฮ่าๆ ๆ )
"มินคงต้องไปแล้วนะครับ พ่ออยู่ที่นี่ก็อย่าหักโหมงานมากไปล่ะผมเป็นห่วง"
"รีบไปเถอะ ถ้าตกเครื่องพ่อไม่รับผิดชอบนะ" ผู้เป็นพ่อดันไหล่ลูกชายให้เดินไปทางห้องสำรองผู้โดยสารด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ แต่ในใจกลับเป็นห่วงลูกชายคนนี้มากเหลือเกิน
...,, สนามบินกรุงโซล ,,... เวลา 5 โมงเย็น ( ไวเหมือนโกหก )
"เฮ้ออออ!! เมื่อยตัวจังเลย เอ๊ะ? แล้วไหนคนที่พ่อบอกว่าจะมารับเรานะ" ซองมินมองไปรอบๆ สนามบิน เพื่อมองหาคนที่จะมารับเขาตามคำสั่งของพ่อ แต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ
"คุณลีซองมินใช่มั้ยครับ" มือหนึ่งสะกิดพร้อมเอ่ยถาม
"อืมใช่ ผมเองซองมิน แล้วคุณ..."
"ผมคยูฮยอน คนที่คุณซีวอนส่งให้มารับคุณไงครับ" คยูฮยอนแนะนำตัว
"แล้วรถจอดอยู่ที่ไหน" ซองมินถามต่อ
"หน้าสนามบินครับ"
"เราก็ไปกันเลยสิ"
"ครับๆ" คยูฮยอนพยักน่าก่อนจะเดินนำหน้าไปที่รถ
+ คอนโดของบรษัท ซีมินชอลกรุ๊ป + เมื่อมาถึงหน้าคอนโดคยูฮยอนก็ลงไปเปิดประตูให้ซองมินลงแล้วพาไปห้องที่ฮีชอลจัดไว้ให้
"รหัสห้องของคุณคือ 2533 ครับ คุณแม่ของคุณบอกว่าปีที่คุณเกิดเป็นปีมงคล ท่านเลยใช้ปีเกิดของคุณในการตั้งรหัสห้องนี้" คยูฮยอนอธิบายเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินนำเข้าไปในห้องและปิดประตูด้วยรีโมทย์อัตโนมัติ
"แล้วคุณต้องนอนที่นี่ด้วยหรอ" ซองมินถามเมื่อเห็นคยูฮยอนกดล๊อคประตู
"ใช่ครับ ในห้องนี้มี 2 ห้องนอน คุณพ่อของคุณกลัวว่าคุณจะเกิดอันตรายท่านจึงให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่ด้วย" เมื่อคยูฮยอนพูดเสร็จเขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
...ห้องน้ำ...
"ฮัลโหลนายเหรอครับ ตอนนี้ตัวซองมินอยู่กับผมแล้ว นายจะให้ผมทำยังไงกับเขาต่อ" คยูฮยอนโทรรายงานความเคลื่อนไหวของซองมินให้เจ้านายตัวเองรับรู้
"ตอนนี้ยังไม่ต้องทำอะไร รอดูไปซักพักแล้วถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็จัดการได้เลย ชั้นยกหน้าที่ให้นายแล้ว"
...ด้านซองมิน...
"คยูฮยอน ทำไมนายเข้าห้องน้ำนานจัง" ซองมินตะโกนถาม แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา เขาจึงเดินไปทางห้องน้ำ และก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์ เขาจึงเงียบฟัง
"ถ้านายให้ผมจัดการ ผมก็จะไม่ยั้งมือเลยนะครับ" คยูฮยอนพูด
"ตามใจ" เมื่อจบประโยคเจ้านายของคยูก็วางสายไป คยูฮยอนเมื่อได้ยินเจ้านายพูดประโยคสุดท้ายเขาก็แสยะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นซองมินยืนหน้านิ่งอยู่หน้าห้องน้ำ
"คุณมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" คยูเอ่ยถามก่อน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนเงียบ
"ก็นานพอที่จะฟังเรื่องที่คุณคุยในโทรศัพท์เมื่อซักครู่นี้ทั้งหมด" คยูฮยอนเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาก็ยิ่งตาเบิกกว้างมากขึ้น
"คนที่คุณคุยด้วยในโทรศัพท์ไม่ใช่พ่อผมใช่มั้ย" ซองมินถาม
"คุณรู้หรอ"
"ผมไม่รู้ แต่คำพูดของคุณมันพอจะเดาเหตุการณ์ออก และมันก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ดีด้วย"
"คุณอย่าทำเป็นรู้มากไปหน่อยเลยน่า" คยูฮยอนบีบแขนซองมินอย่างแรง
"ปล่อยผมนะ" ตอนนี้แขนของซองมินที่โดนบีบมันเริ่มแดงและชาไปหมด
"อยากให้ผมปล่อย คุณก็ต้องบอกสิ่งที่คุณได้ยินมาทั้งหมด เดี๋ยวนี้"
"ผมไม่รู้" ซองมินส่ายหน้าและยังยืนยันคำตอบเดิม
"คุณคิดจะลองดีกับผมใช่มั้ย" ปลายคางของซองมินถูกจับเชิดขึ้นจนเขาไม่สามารถหลบสายตาของคยูไปได้
"ถ้าคุณไม่ใช่คนที่พ่อผมส่งมา แล้วคุณเป็นใคร"
"ผมคือคนที่คุณและครอบครัวของคุณไม่อยากจะรู้จักไปชั่วชีวิต" พูดจบคยูฮยอนก็จับแขนซองมินตรึงไว้กับผนังหน้าห้องน้ำก่อนที่จะกดจูบลงไปที่ปาก และลามมาที่ซอกคอจนผิวขาวๆ นั้นเป็นรอยแดงหมด
"ปล่อยผมนะ คยูฮยอนคุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง" ซองมินพยายามขัดขืน
^_________________________________________________________________^ ,, ~~
CHAPTER 1 ผ่านไปแล้วน้ะค้ะ ใครยังไม่ได้เม้นท์ก็เม้นท์ซะเถอะค่ะ สงสารคนอัพอย่างเรานิสนึง
ชาร์พต่อไปรออยู่แล้ว ถ้ามีคอมเม้นท์โผล่มาเมื่อไหร่อัพเมื่อนั้นค่ะ ไม่ว่าจะ 1 หรือ 2 เม้นท์ก้อตาม
แต่ให้เรารู้ว่ายังมีคนมีจิตสำนึก ( ไม่ได้ว่าน้ะค้ะ แค่คิด) T^T !!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เกร็ดน่ารู้ตัวสีแดงบ่งบอกถึงตอนที่....
ตัวอักษรสีส้มบ่งบอกถึงสถานที่ในเหตุการณ์
ตัวสีชมพูบ่งบอกถึงผู้ที่กำลังพูดถึงใจเหตุการณ์
55+
เข้ามาอ่านแล้วลืมเม้นไง
^^
รีบๆแต่งต่อเร็วๆนะเทอ
เค้าอยากรู้ตอนต่อไป
เข้าใจบ่
#1 By BOWLZO (58.9.21.160) on 2008-02-11 20:05